Odrzucenie społeczne może roztrzaskać poczucie własnej wartości w drobny mak. Naukowcy zdradzają, jakie są źródła ostracyzmu i jak możemy uśmierzyć doświadczany ból.

 

Pewnego pięknego popołudnia wypoczywałem w parku w towarzystwie mojego czworonożnego przyjaciela. Wygrzewałem się w słońcu, gdy nagle, ni stąd, ni zowąd, uderzył mnie w plecy dysk frisbee. Rozejrzałem się wokół w poszukiwaniu sprawców. Nieopodal dostrzegłem dwóch nieznajomych. Patrzyli na mnie z nadzieją, że odrzucę im zgubę. Tak też zrobiłem. Już chciałem usiąść z powrotem na trawie, gdy, ku mojemu zdziwieniu, mężczyźni znów rzucili dysk w moją stronę.


Dostałem zaproszenie do wspólnej zabawy. Staliśmy we trójkę i podawaliśmy sobie frisbee. Jednak po kilku minutach, właściwie bez żadnego powodu, nieznajomi przestali rzucać dysk w moją stronę. Początkowo wydawało mi się to zabawne, jednak po chwili zrozumiałem, że zostałem wykluczony z gry. Poczułem się zraniony. Padłem ofiarą ostracyzmu.