CAŁOŚĆ ARTYKUŁU W „PSYCHOLOGII DZIŚ”

Matthew Nagle mieszka w Bostonie. W szkole średniej był gwiazdą futbolu. 3 lipca 2001 roku spędzał wieczór z grupą znajomych – wybrali się za miasto, na plażę, gdzie palili ognisko. W pewnym momencie 21-letni Matthew oddalił się na chwilę od grupy. Zobaczył wtedy, że jednego z jego przyjaciół zaczepili obcy ludzie. Postanowił pomóc. Wdał się w bójkę. Co wydarzyło się później, Matthew wie tylko z opowiadań. Sam nie pamięta nic. Nie pamięta, jak jeden z napastników wyjął nóż i wbił mu go tuż pod lewym uchem. Ostrze trafiło w rdzeń kręgowy i omal nie pozbawiło chłopaka życia. Gdy Matthew obudził się ze śpiączki, lekarze poinformowali go, że przez resztę życia będzie sparaliżowany od szyi w dół.

Matthew popadł w czarną rozpacz, tak jak wielu, którzy zostali sparaliżowani w wyniku udaru lub wypadku.

– Chciałem umrzeć. Nic mnie nie cieszyło – wyznaje. Iskierka nadziei zatliła się w nim dopiero, gdy dowiedział się, że klinika uniwersytecka w stanie Rhode Island poszukuje ochotników, którzy zechcieliby wziąć udział w eksperymentalnym programie. W jego ramach pięciu sparaliżowanym osobom planowano wszczepienie do mózgów czipów, które miały umożliwić sterowanie komputerem za pośrednictwem myśli. Metodę tę zastosowano wcześniej z powodzeniem u małp. Teraz rządowa komisja FDA (Food and Drug Administration) zezwoliła zespołowi badaczy pod kierunkiem Johna Donoghue, szefa Wydziału Neurologii na Brown University w Providence, na eksperymentalne wszczepienie takich implantów ludziom.