Najpierw za nocne obrazy odpowiedzialnością obarczano bogów, potem ukryte pragnienia naszej podświadomości. Dzisiaj badacze mózgu wracają ze swoich odkrywczych wypraw do krainy snów, udzielając nowych odpowiedzi na prastare pytania…


Artemidor z Daldis uznawany był w swoich czasach za niezwykle ważną personę. Pozycję tę dawał mu wykonywany zawód – dziś, przyznajmy szczerze, już nie tak bardzo poważany. Artemidor objaśniał znaczenie snów. W czasach, w któ­rych żył, w II wieku n.e., marzenia senne uważano za zaszyfrowane wiadomości od bogów.

Gdy oddajemy się w objęcia Morfeusza, ciało może wreszcie zrobić sobie przerwę. Wydawałoby się, że mózg również może zwolnić obroty. Nic bardziej mylnego – w nocy mózg zaczyna drugą zmianę.  


W 1865 roku Friedrich August Kekulé miał przedziwny sen. Zobaczył w nim węża, który wyginając ciało w okrąg, gryzł własny ogon. Podobnie jak wielu chemików organicznych tamtej epoki, Kekulé gorączkowo pracował nad określeniem struktury benzenu; rozwiązanie tego problemu wciąż umykało naukowcom. Sen o wężu połykającym swój ogon pomógł Kekulému odkryć pierścieniową strukturę benzenu.